Het progamma zag er als volgt uit:
Maandag 20 - woensdag 22 april 2009 Lassithi plateau
Het gemeentebestuur van Lassithi had onze komst aangekondigd op hun eigen speciale tv station. Tijdens de eerste dag werden er vele ezels gevonden en behandeld, ook diegene die bij de grotten van Zeus werken om toeristen naar de hoger gelegen grotten te brengen.
Op de 2de dag was onze komst inmiddels beter bekend en wisten de mensen precies wat we kwamen doen. Daar de ezels bij de grotten van Zeus met een rotatiesysteem werken (dit houdt in dat de ene dag de ezel op het land en de volgende dag met de toeristen werkt), konden we die ezels behandelen die de dag ervoor niet aanwezig waren.
Op de 3de dag werd het al moeilijker om nog ezels te vinden, maar het vinden van de eigenaren bleek nog moeilijker! Sommige ezels die we deze dag konden helpen, hadden beduidend meer hulp nodig dan de werkende ezels bij de grotten van Zeus. Dit komt doordat ze niet op de stenen lopen en hun hoeven dus niet afslijten.
Donderdag 23 april Mohos/Gonies/Avdou/Analipsi/Malia
Het was een vroege morgen... maar Garry en Hans stonden al weer klaar bij hun appartement toen ze door mij werden opgehaald om samen met Kerenza deze dag te gaan doorbrengen. Mohos/Gonies/Avdou waren de plaatsjes die we wilden aandoen.
Rond 9 uur moesten we in Mohos zijn volgens de affiches die onze komst aangekondigd hadden in het dorp om de mensen met een ezel of paard op de hoogte te brengen van onze komst.
Daar aangekomen stond er welgeteld 1 meneer te wachten met zijn ezel. We wisten dat Mohos meer dan 1 ezel moest hebben, maar aangezien het die dag naamdag was van alle “Yorgos-en” en de kerkdienst nog in volle gang was, besloten we te wachten tot meerdere ezeleigenaren zich zouden melden.
Na een uur nog steeds niet meer ezels dus maar even het dorp doorgereden. Een vrouw waarvan we hoorden dat die een ezel had (welke op stal stond) was in de kerk.... Dus dan maar weer even op het terras wat drinken. Ondertussen werd er met een auto met megafoon door het dorp gereden en aangekondigd dat wij een ‘servicebeurt’ kwamen geven aan alle ezels en dat de ontmoetingsplek bij de olijffabriek zou zijn. Bij vertrek van ’t terras hoefden we ons drankje niet te betalen... De eigenaar van de kafenieon zei; “Als jullie dit gratis voor de ezels doen, dan doen wij dit gratis voor jullie.” Nou, dat was toch wel erg aardig! Na een tijdje kwam er een vrouwtje op haar ezel aan. Nadat we deze ezel hadden gedaan en we de eigenaresse van de andere ezel nog steeds niet konden vinden en wij ons toch aan een soort van tijdsschema moesten houden besloten wij verder te gaan naar het volgende dorp Gonies.
Gonies telde een paar ezeltjes. We parkeerden de auto in het dorp en vroegen aan de dorpsbewoners of zij iemand wisten met een ezel. Er was een mevrouw, die zei dat ze een ezel had, maar zij wilde deze niet laten behandelen. Dit kan verschillende redenen hebben en natuurlijk hebben wij hier respect voor en er verder dus niet op aangedrongen. Misschien dat ze het in oktober wel wilt.
We kwamen leuke ezels tegen met hele leuke zorgzame baasjes. De mannen waren over het algemeen veel liever voor hun ezels. De vrouwen leken daarentegen veel sneller te slaan en boos te worden als de ezel niet wilde luisteren tijdens de behandelingen. Wij probeerden hen natuurlijk op een tactische manier te vertellen dat dit ook anders kon. Nadat zij ons, als dank voor de ‘service’ van hun dier van alles wilde geven (raki, eten etc.) maar wij helaas moesten laten weten hier geen tijd voor te hebben want ja, er moet natuurlijk nog wel gewerkt worden, gingen we verder het dorp in.
Een man wees ons vriendelijk de weg naar een vrouwtje met een ezel en liep vervolgens de hele weg met ons mee. Deze mevrouw had haar ezel ergens in een weide staan. Ook deze ezel werd weer behandeld en we konden beiden tevreden achterlaten. Vervolgens moesten we toch echt onze weg vervolgen, maar niet voordat we nog, bij diezelfde vriendelijke man, onze handen goed mochten wassen en een stuk brood hadden gegeten.
Op de weg naar Avdou kwamen we nog een ezel tegen die alleen vast stond. De mensen van een winkel aan de overkant wisten niet wie de eigenaar was, maar vertelden dat hij al een paar keer was losgebroken. De ezel had een touw om zijn nek, welke was ingegroeid!
Toen we dit van dichterbij checkte bleek gelukkig dat de wond droog was en niet stonk. Toch deden wij 1 van de halsters bij de ezel om die we bij ons hadden, ontwarde het touw en deden er een wartel aan, zodat hij zich niet meer kon opdraaien. Tevens lieten we een folder in het Grieks achter voor de eigenaar over ‘Hoe draag ik goed zorg voor mijn ezel’. Verder konden wij helaas op dit moment niets voor deze ezel betekenen. Indien Garry en/of Hans iets wilden doen aan het gebit en/of de hoeven dan hadden ze hiervoor toch echt toestemming nodig van de eigenaar en die konden we helaas nergens vinden.
Daarna verder naar Avdou waar een paardenmanege te vinden is. Zij hadden (n.a.v. een vragenlijst gestuurd door CAWG) hulp ingeroepen van Garry voor een paar van hun paarden. Omdat zij een commercieel bedrijf runnen vroegen we een vrijwillige bijdrage voor deze hulp die ten goede zou komen aan het project.
Drie paarden werden behandeld waarna we onze weg vervolgden naar het dorpje Analipsi. Hier troffen we helaas geen ezels aan. Deze waren waarschijnlijk inmiddels allemaal al naar de grotten van Zeus verplaatst i.v.m. het zomerseizoen en de toeristen. Daar het nog vroeg op de dag was besloten Garry en Hans om onze eigen ‘bloemetjes’ van the Haven een ‘servicebeurt’ te geven.
Vrijdag 24 april Vathi/Kalo Chorio/Katharo plateau/Kritsa
Vandaag was Gayner weer van de partij. We gingen richting Vathi omdat we hadden gehoord dat er een ezel stond bij een oude man. Nadat wij hen beide eindelijk hadden gevonden, troffen we een oudere ezel aan met verschrikkelijke hoeven! Het leken wel wokkels!
Gelukkig hebben wij (Hans dus...) haar goed kunnen helpen. De eigenaar was zo blij met de hulp voor zijn ezel en vertelde ons dat ze bij hem zal blijven tot haar dood. Natuurlijk hopen we dat ze nog lang van haar gekapte hoefjes mag genieten en dat we haar in oktober weer zien.
Op naar de volgende...
We stopten bij een fruitkraampje langs de weg en Gayner vroeg of ze soms iemand wisten die een ezel had. Dat wisten ze inderdaad en de man stapte in zijn pickup en zei dat we hem moesten volgen. Aangekomen in Kalo Chorio moesten we wachten en hij zou de eigenaar gaan halen. Hij kwam inderdaad terug met de eigenaar en weer moesten we hem volgen langs allemaal smalle weggetjes om uiteindelijk uit te komen bij een stukje land, omringd door hekken, met wat stallen. De eigenaar ging de ezel uit de stal halen. Voor de stal stond het gras zeker een meter hoog. De ezel kwam op een rare manier naar ons toegelopen... Wat we toen zagen was verschrikkelijk om te zien...
Vier “Pipo-schoenen” en een loopje als Charlie Chaplin! Hans had het nog nooit zo erg gezien en wist even niet waar hij moest beginnen! Dit was erg!!!
We gingen aan de slag...een hels karwei! Maar als een echt team slaagden Hans en Garry erin om deze lieve ezel weer goed terug op zijn hoeven te zetten. De man was hier zo blij mee dat hij ons gelijk €100 wilden geven. Wij hebben dat uiteraard niet aangepakt, want we doen dit gratis!! Natuurlijk hadden we ze goed kunnen gebruiken voor ons project, maar een eerlijke & goede naam dat we het echt gratis doen, is vele malen belangrijker!
We gingen met een voldaan gevoel verder op weg...op naar het minder bekende Katharo Plateau, een prachtig stukje natuur! Daar aangekomen vertelde de eigenaar van het plaatselijke restaurant dat de ezels nog niet waren gearriveerd en die pas half mei zullen komen. Omdat we een lange weg naar het plateau hadden gereden, deze ook weer terug moesten en niet te vergeten 2 hele moeilijke ezels hadden gedaan, besloten we hier even een break te houden. De eigenaar zette ons een heerlijke lunch voor. Voldaan gingen we terug naar Kritsa.
Daar aangekomen en weer wat rond gevraagd te hebben kwamen we erachter waar 2 zussen woonden met hun ezel. Helaas was zus nummer 1 nog niet thuis, maar zus nummer 2 vroeg of we wilden wachten. Natuurlijk deden we dat. Daar ik wist dat er nog een ezel in het dorp woonde van een Engelsman, gingen we in de tussentijd op zoek naar hem. We hadden hem snel gevonden. Hier zagen we deze week ‘onze’ eerste ezel (buiten natuurlijk de ‘bloemetjes’ van the Haven) die een naam had; Willow.
Hierna weer terug naar de zussen. Inmiddels was zus nummer 1 ook gearriveerd en dus werd de ezel midden in het dorp uit een stal gehaald. We kregen tijdens het werk veel publiek. Er kwam zelfs een man in zijn pyjama uit zijn huis, want hij wilde dit niet missen. De 2 zussen waren erg lief voor de ezel en gaven hem karamel en chocolade snoepjes. Dit is uiteraard niet gezond voor ezels maar “Ach”, zei Garry, “deze ezel is bijna 40 jaar en als je zo oud bent geworden mét die snoepjes, dan mag het”. Ook smeerden ze de hoeven elke dag in met betadine daar ze gehoord hadden dat dit goed was. Hans zei dat dit inderdaad goed is voor de hoeven, maar dat 2x per week voldoende is.
Nadat de ezel gedaan was moesten we mee naar hun huis, alwaar we onze handen moesten wassen, Garry en Hans dan! Gayner en ik moesten het maar uitzoeken en allemaal kregen we niet 1 maar 2 koekjes. Helaas zat ook deze dag er weer op maar we konden er zeer zeker voldaan op terugkijken.
Zaterdag 25 april Daphnes/Gazi/Stalis
Op deze laatste dag konden Gayner en Kerenza geen van beide mee. Gayner vroeg of ik met Hans en Garry mee wilde gaan en uiteraard was ook Ingrid van de partij. We zullen een man in Heraklion treffen, die voor tolk zal fungeren, ook was hij de contactpersoon. Gayner kende deze man alleen van naam en had hem over de telefoon gesproken. Dus we gingen op pad en de man was snel gevonden. We moesten hem volgen naar Daphnes. Ook hier weer een prachtige natuur en omgeving. Dit was ook een stukje van de kaart waar nog geen enkele organisatie werk had verricht met de ezels & paardachtigen, dus we moesten ons beste beentje voortzetten. Uiteraard deden we dat automatisch al. We zullen hier vandaag hoofdzakelijk alleen maar paarden tegenkomen.
De eigenaren waren zeer enthousiast en erg leergierig, ze trokken alle info uit ons en overladen ons met vragen. De paarden die zij hadden, waren van het speciale en bijna uitstervende soort de ‘Kritikos’ paarden. Paarden die echt van Kreta waren, mooie dieren met kleine oortjes. Als je van de “langoren” houdt (zoals ik!) is het toch wel heel vreemd die kleine oortjes. We moesten de auto laten staan en werden in hun jeeps naar plaats van bestemming gebracht.
Voor Hans was er hier niet veel te doen omdat alle paarden beslagen waren, maar voor Garry des te meer. Er was o.a. een paard aan het wisselen, dus er kwamen zo 4 kiezen uitzetten. Hierover moest uitleg worden gegeven aan de eigenaar dat het normaal was etc, zij waren bezorgd. Ze hielden deze paarden puur voor de hobby, maar verder was er geen kennis over de ontwikkeling van de paarden.
Het was inmiddels rond 4 uur in de middag toen we daar klaar waren en we hadden nog niets gegeten. Een van de eigenaren wilden ons mee uit eten nemen, maar we zeiden dat we daar echt geen tijd voor hadden, want we moesten nog naar een manege in Stalis waar waarschijnlijk een ezel met hoefbevangenheid stond. Alhoewel we er na gegeven informatie al een vermoeden van hadden dat het meer een gebitsprobleem zou zijn dan iets met de hoeven...
Maar we moesten nog eerst naar zijn stallen, dus hij vroeg of het goed was als hij ervoor zorgde dat er daar een snelle lunch werd verzorgd. Natuurlijk, luisterend naar onze knorrende maagjes, konden we dat aanbod niet afslaan.
Na een snelle hap, deden we rapido een werkplaats aan van een oudere man die nog alle hoofdstellen, leidsels etc. met de hand maakt. We keken onze ogen uit. Toen nog snel voor een koffie naar Heraklion, waar Andreas (‘onze’ dierenarts) heel even Garry wilde ontmoeten. Vandaar vergezelde Gayner ons weer richting Stalis.
Laat aangekomen bij de stallen in Stalis werd er nog heel wat werk verricht (en waar bleek dat die ezel inderdaad problemen met zijn gebit had en niet met zijn hoeven! Aan de kiezen van de ezel zaten veel haken, daardoor stonden de kiezen niet meer goed op elkaar en dat zorgde voor onvoldoende kauwmogelijkheid. De klus werd geklaard en daarna zat de job er op voor het team….of toch nog niet???
Op onze weg naar Malia maakte het wiel van de auto toch wel een heel raar geluid.... Waar we al bang voor waren klopte helaas! We hadden een lekke band! Het zat er bijna op voor ons, maar de auto had besloten dat het nu al genoeg was geweest! De afgelopen dagen had hij het zwaar gehad met de vele onverharde wegen. Gelukkig hadden we 2 mannen in de auto. Ze hadden ons de afgelopen dagen al veel laten zien, dus dit moest ook lukken! Alle spullen uit de auto want daaronder lag het reservewiel ……maar helaas.......geen krik! Daar stonden we!
De batterij van Gayner haar mobiel leeg. De batterij van de mijne bijna. Gelukkig kon ik Mark en Rebecca nog bereiken en zo kwamen zij ons, met een geleende krik, helpen. We hielden ondanks alles ons goede humor vast en na veel kunst en vliegwerk en met hulp van een lieve Griekse vrouw, konden we ons na een klein uurtje weer verder begeven!
Ondanks deze kleine tegenslag op het einde kunnen we zeer tevreden terugkijken op een geweldig nieuw project! Eentje waar we in oktober een vervolg aan kunnen en willen geven.
Uiteraard weer samen met 2 geweldige personen & specialisten in hun vakgebied; Garry en Hans! Mannen bedankt!
Maar natuurlijk hebben niet alleen zij dit project mogelijk gemaakt.
Een groot woord van dank gaat uit naar:
* Mirtos Animal Project voor hun geweldige financiele bijdrage.
* Cretan Family appartementen voor hun onderdak.
* Ingrid Geerst (stagiaire CAWG) voor het assisteren bij de planning van het
project.
* George Karouzakis voor zijn assistentie in het project.
* George Miliaras, burgemeester van Lassithi, voor zijn hulp bij het adverteren
van het project.
Aantal dieren dat geholpen is tijdens deze week:
60 ezels & paardachtigen + 1 geit
38 ezels
1 muildier
19 paarden
1 pony
1 geit
Help Ezelopvang Kreta dit outreach project voort te zetten!
Natuurlijk maak je ons blij, maar de ezels zijn het hardst geholpen!
Wij hopen dat we op je steun kunnen rekenen, op welke manier dan ook, want ook hier is het weer Alle Btjes helpen!!
De ezels kunnen in elk geval weer op ons rekenen in oktober 2009!
Maandag 20 - woensdag 22 april 2009 Lassithi plateau
Het gemeentebestuur van Lassithi had onze komst aangekondigd op hun eigen speciale tv station. Tijdens de eerste dag werden er vele ezels gevonden en behandeld, ook diegene die bij de grotten van Zeus werken om toeristen naar de hoger gelegen grotten te brengen.
Op de 2de dag was onze komst inmiddels beter bekend en wisten de mensen precies wat we kwamen doen. Daar de ezels bij de grotten van Zeus met een rotatiesysteem werken (dit houdt in dat de ene dag de ezel op het land en de volgende dag met de toeristen werkt), konden we die ezels behandelen die de dag ervoor niet aanwezig waren.
Op de 3de dag werd het al moeilijker om nog ezels te vinden, maar het vinden van de eigenaren bleek nog moeilijker! Sommige ezels die we deze dag konden helpen, hadden beduidend meer hulp nodig dan de werkende ezels bij de grotten van Zeus. Dit komt doordat ze niet op de stenen lopen en hun hoeven dus niet afslijten.
Donderdag 23 april Mohos/Gonies/Avdou/Analipsi/Malia
Het was een vroege morgen... maar Garry en Hans stonden al weer klaar bij hun appartement toen ze door mij werden opgehaald om samen met Kerenza deze dag te gaan doorbrengen. Mohos/Gonies/Avdou waren de plaatsjes die we wilden aandoen.
Rond 9 uur moesten we in Mohos zijn volgens de affiches die onze komst aangekondigd hadden in het dorp om de mensen met een ezel of paard op de hoogte te brengen van onze komst.
Daar aangekomen stond er welgeteld 1 meneer te wachten met zijn ezel. We wisten dat Mohos meer dan 1 ezel moest hebben, maar aangezien het die dag naamdag was van alle “Yorgos-en” en de kerkdienst nog in volle gang was, besloten we te wachten tot meerdere ezeleigenaren zich zouden melden.
Na een uur nog steeds niet meer ezels dus maar even het dorp doorgereden. Een vrouw waarvan we hoorden dat die een ezel had (welke op stal stond) was in de kerk.... Dus dan maar weer even op het terras wat drinken. Ondertussen werd er met een auto met megafoon door het dorp gereden en aangekondigd dat wij een ‘servicebeurt’ kwamen geven aan alle ezels en dat de ontmoetingsplek bij de olijffabriek zou zijn. Bij vertrek van ’t terras hoefden we ons drankje niet te betalen... De eigenaar van de kafenieon zei; “Als jullie dit gratis voor de ezels doen, dan doen wij dit gratis voor jullie.” Nou, dat was toch wel erg aardig! Na een tijdje kwam er een vrouwtje op haar ezel aan. Nadat we deze ezel hadden gedaan en we de eigenaresse van de andere ezel nog steeds niet konden vinden en wij ons toch aan een soort van tijdsschema moesten houden besloten wij verder te gaan naar het volgende dorp Gonies.
Gonies telde een paar ezeltjes. We parkeerden de auto in het dorp en vroegen aan de dorpsbewoners of zij iemand wisten met een ezel. Er was een mevrouw, die zei dat ze een ezel had, maar zij wilde deze niet laten behandelen. Dit kan verschillende redenen hebben en natuurlijk hebben wij hier respect voor en er verder dus niet op aangedrongen. Misschien dat ze het in oktober wel wilt.
We kwamen leuke ezels tegen met hele leuke zorgzame baasjes. De mannen waren over het algemeen veel liever voor hun ezels. De vrouwen leken daarentegen veel sneller te slaan en boos te worden als de ezel niet wilde luisteren tijdens de behandelingen. Wij probeerden hen natuurlijk op een tactische manier te vertellen dat dit ook anders kon. Nadat zij ons, als dank voor de ‘service’ van hun dier van alles wilde geven (raki, eten etc.) maar wij helaas moesten laten weten hier geen tijd voor te hebben want ja, er moet natuurlijk nog wel gewerkt worden, gingen we verder het dorp in.
Een man wees ons vriendelijk de weg naar een vrouwtje met een ezel en liep vervolgens de hele weg met ons mee. Deze mevrouw had haar ezel ergens in een weide staan. Ook deze ezel werd weer behandeld en we konden beiden tevreden achterlaten. Vervolgens moesten we toch echt onze weg vervolgen, maar niet voordat we nog, bij diezelfde vriendelijke man, onze handen goed mochten wassen en een stuk brood hadden gegeten.
Op de weg naar Avdou kwamen we nog een ezel tegen die alleen vast stond. De mensen van een winkel aan de overkant wisten niet wie de eigenaar was, maar vertelden dat hij al een paar keer was losgebroken. De ezel had een touw om zijn nek, welke was ingegroeid!
Toen we dit van dichterbij checkte bleek gelukkig dat de wond droog was en niet stonk. Toch deden wij 1 van de halsters bij de ezel om die we bij ons hadden, ontwarde het touw en deden er een wartel aan, zodat hij zich niet meer kon opdraaien. Tevens lieten we een folder in het Grieks achter voor de eigenaar over ‘Hoe draag ik goed zorg voor mijn ezel’. Verder konden wij helaas op dit moment niets voor deze ezel betekenen. Indien Garry en/of Hans iets wilden doen aan het gebit en/of de hoeven dan hadden ze hiervoor toch echt toestemming nodig van de eigenaar en die konden we helaas nergens vinden.
Daarna verder naar Avdou waar een paardenmanege te vinden is. Zij hadden (n.a.v. een vragenlijst gestuurd door CAWG) hulp ingeroepen van Garry voor een paar van hun paarden. Omdat zij een commercieel bedrijf runnen vroegen we een vrijwillige bijdrage voor deze hulp die ten goede zou komen aan het project.
Drie paarden werden behandeld waarna we onze weg vervolgden naar het dorpje Analipsi. Hier troffen we helaas geen ezels aan. Deze waren waarschijnlijk inmiddels allemaal al naar de grotten van Zeus verplaatst i.v.m. het zomerseizoen en de toeristen. Daar het nog vroeg op de dag was besloten Garry en Hans om onze eigen ‘bloemetjes’ van the Haven een ‘servicebeurt’ te geven.
Vrijdag 24 april Vathi/Kalo Chorio/Katharo plateau/Kritsa
Vandaag was Gayner weer van de partij. We gingen richting Vathi omdat we hadden gehoord dat er een ezel stond bij een oude man. Nadat wij hen beide eindelijk hadden gevonden, troffen we een oudere ezel aan met verschrikkelijke hoeven! Het leken wel wokkels!
Gelukkig hebben wij (Hans dus...) haar goed kunnen helpen. De eigenaar was zo blij met de hulp voor zijn ezel en vertelde ons dat ze bij hem zal blijven tot haar dood. Natuurlijk hopen we dat ze nog lang van haar gekapte hoefjes mag genieten en dat we haar in oktober weer zien.
Op naar de volgende...
We stopten bij een fruitkraampje langs de weg en Gayner vroeg of ze soms iemand wisten die een ezel had. Dat wisten ze inderdaad en de man stapte in zijn pickup en zei dat we hem moesten volgen. Aangekomen in Kalo Chorio moesten we wachten en hij zou de eigenaar gaan halen. Hij kwam inderdaad terug met de eigenaar en weer moesten we hem volgen langs allemaal smalle weggetjes om uiteindelijk uit te komen bij een stukje land, omringd door hekken, met wat stallen. De eigenaar ging de ezel uit de stal halen. Voor de stal stond het gras zeker een meter hoog. De ezel kwam op een rare manier naar ons toegelopen... Wat we toen zagen was verschrikkelijk om te zien...
Vier “Pipo-schoenen” en een loopje als Charlie Chaplin! Hans had het nog nooit zo erg gezien en wist even niet waar hij moest beginnen! Dit was erg!!!
We gingen aan de slag...een hels karwei! Maar als een echt team slaagden Hans en Garry erin om deze lieve ezel weer goed terug op zijn hoeven te zetten. De man was hier zo blij mee dat hij ons gelijk €100 wilden geven. Wij hebben dat uiteraard niet aangepakt, want we doen dit gratis!! Natuurlijk hadden we ze goed kunnen gebruiken voor ons project, maar een eerlijke & goede naam dat we het echt gratis doen, is vele malen belangrijker!
We gingen met een voldaan gevoel verder op weg...op naar het minder bekende Katharo Plateau, een prachtig stukje natuur! Daar aangekomen vertelde de eigenaar van het plaatselijke restaurant dat de ezels nog niet waren gearriveerd en die pas half mei zullen komen. Omdat we een lange weg naar het plateau hadden gereden, deze ook weer terug moesten en niet te vergeten 2 hele moeilijke ezels hadden gedaan, besloten we hier even een break te houden. De eigenaar zette ons een heerlijke lunch voor. Voldaan gingen we terug naar Kritsa.
Daar aangekomen en weer wat rond gevraagd te hebben kwamen we erachter waar 2 zussen woonden met hun ezel. Helaas was zus nummer 1 nog niet thuis, maar zus nummer 2 vroeg of we wilden wachten. Natuurlijk deden we dat. Daar ik wist dat er nog een ezel in het dorp woonde van een Engelsman, gingen we in de tussentijd op zoek naar hem. We hadden hem snel gevonden. Hier zagen we deze week ‘onze’ eerste ezel (buiten natuurlijk de ‘bloemetjes’ van the Haven) die een naam had; Willow.
Hierna weer terug naar de zussen. Inmiddels was zus nummer 1 ook gearriveerd en dus werd de ezel midden in het dorp uit een stal gehaald. We kregen tijdens het werk veel publiek. Er kwam zelfs een man in zijn pyjama uit zijn huis, want hij wilde dit niet missen. De 2 zussen waren erg lief voor de ezel en gaven hem karamel en chocolade snoepjes. Dit is uiteraard niet gezond voor ezels maar “Ach”, zei Garry, “deze ezel is bijna 40 jaar en als je zo oud bent geworden mét die snoepjes, dan mag het”. Ook smeerden ze de hoeven elke dag in met betadine daar ze gehoord hadden dat dit goed was. Hans zei dat dit inderdaad goed is voor de hoeven, maar dat 2x per week voldoende is.
Nadat de ezel gedaan was moesten we mee naar hun huis, alwaar we onze handen moesten wassen, Garry en Hans dan! Gayner en ik moesten het maar uitzoeken en allemaal kregen we niet 1 maar 2 koekjes. Helaas zat ook deze dag er weer op maar we konden er zeer zeker voldaan op terugkijken.
Zaterdag 25 april Daphnes/Gazi/Stalis
Op deze laatste dag konden Gayner en Kerenza geen van beide mee. Gayner vroeg of ik met Hans en Garry mee wilde gaan en uiteraard was ook Ingrid van de partij. We zullen een man in Heraklion treffen, die voor tolk zal fungeren, ook was hij de contactpersoon. Gayner kende deze man alleen van naam en had hem over de telefoon gesproken. Dus we gingen op pad en de man was snel gevonden. We moesten hem volgen naar Daphnes. Ook hier weer een prachtige natuur en omgeving. Dit was ook een stukje van de kaart waar nog geen enkele organisatie werk had verricht met de ezels & paardachtigen, dus we moesten ons beste beentje voortzetten. Uiteraard deden we dat automatisch al. We zullen hier vandaag hoofdzakelijk alleen maar paarden tegenkomen.
De eigenaren waren zeer enthousiast en erg leergierig, ze trokken alle info uit ons en overladen ons met vragen. De paarden die zij hadden, waren van het speciale en bijna uitstervende soort de ‘Kritikos’ paarden. Paarden die echt van Kreta waren, mooie dieren met kleine oortjes. Als je van de “langoren” houdt (zoals ik!) is het toch wel heel vreemd die kleine oortjes. We moesten de auto laten staan en werden in hun jeeps naar plaats van bestemming gebracht.
Voor Hans was er hier niet veel te doen omdat alle paarden beslagen waren, maar voor Garry des te meer. Er was o.a. een paard aan het wisselen, dus er kwamen zo 4 kiezen uitzetten. Hierover moest uitleg worden gegeven aan de eigenaar dat het normaal was etc, zij waren bezorgd. Ze hielden deze paarden puur voor de hobby, maar verder was er geen kennis over de ontwikkeling van de paarden.
Het was inmiddels rond 4 uur in de middag toen we daar klaar waren en we hadden nog niets gegeten. Een van de eigenaren wilden ons mee uit eten nemen, maar we zeiden dat we daar echt geen tijd voor hadden, want we moesten nog naar een manege in Stalis waar waarschijnlijk een ezel met hoefbevangenheid stond. Alhoewel we er na gegeven informatie al een vermoeden van hadden dat het meer een gebitsprobleem zou zijn dan iets met de hoeven...
Maar we moesten nog eerst naar zijn stallen, dus hij vroeg of het goed was als hij ervoor zorgde dat er daar een snelle lunch werd verzorgd. Natuurlijk, luisterend naar onze knorrende maagjes, konden we dat aanbod niet afslaan.
Na een snelle hap, deden we rapido een werkplaats aan van een oudere man die nog alle hoofdstellen, leidsels etc. met de hand maakt. We keken onze ogen uit. Toen nog snel voor een koffie naar Heraklion, waar Andreas (‘onze’ dierenarts) heel even Garry wilde ontmoeten. Vandaar vergezelde Gayner ons weer richting Stalis.
Laat aangekomen bij de stallen in Stalis werd er nog heel wat werk verricht (en waar bleek dat die ezel inderdaad problemen met zijn gebit had en niet met zijn hoeven! Aan de kiezen van de ezel zaten veel haken, daardoor stonden de kiezen niet meer goed op elkaar en dat zorgde voor onvoldoende kauwmogelijkheid. De klus werd geklaard en daarna zat de job er op voor het team….of toch nog niet???
Op onze weg naar Malia maakte het wiel van de auto toch wel een heel raar geluid.... Waar we al bang voor waren klopte helaas! We hadden een lekke band! Het zat er bijna op voor ons, maar de auto had besloten dat het nu al genoeg was geweest! De afgelopen dagen had hij het zwaar gehad met de vele onverharde wegen. Gelukkig hadden we 2 mannen in de auto. Ze hadden ons de afgelopen dagen al veel laten zien, dus dit moest ook lukken! Alle spullen uit de auto want daaronder lag het reservewiel ……maar helaas.......geen krik! Daar stonden we!
De batterij van Gayner haar mobiel leeg. De batterij van de mijne bijna. Gelukkig kon ik Mark en Rebecca nog bereiken en zo kwamen zij ons, met een geleende krik, helpen. We hielden ondanks alles ons goede humor vast en na veel kunst en vliegwerk en met hulp van een lieve Griekse vrouw, konden we ons na een klein uurtje weer verder begeven!
Ondanks deze kleine tegenslag op het einde kunnen we zeer tevreden terugkijken op een geweldig nieuw project! Eentje waar we in oktober een vervolg aan kunnen en willen geven.
Uiteraard weer samen met 2 geweldige personen & specialisten in hun vakgebied; Garry en Hans! Mannen bedankt!
Maar natuurlijk hebben niet alleen zij dit project mogelijk gemaakt.
Een groot woord van dank gaat uit naar:
* Mirtos Animal Project voor hun geweldige financiele bijdrage.
* Cretan Family appartementen voor hun onderdak.
* Ingrid Geerst (stagiaire CAWG) voor het assisteren bij de planning van het
project.
* George Karouzakis voor zijn assistentie in het project.
* George Miliaras, burgemeester van Lassithi, voor zijn hulp bij het adverteren
van het project.
Aantal dieren dat geholpen is tijdens deze week:
60 ezels & paardachtigen + 1 geit
38 ezels
1 muildier
19 paarden
1 pony
1 geit
Help Ezelopvang Kreta dit outreach project voort te zetten!
Natuurlijk maak je ons blij, maar de ezels zijn het hardst geholpen!
Wij hopen dat we op je steun kunnen rekenen, op welke manier dan ook, want ook hier is het weer Alle Btjes helpen!!
De ezels kunnen in elk geval weer op ons rekenen in oktober 2009!
.JPG)
Ezelopvang Kreta
